Wywiad z Georgiem w Radio fm4 w Austrii (październik 2002)

Ludzie słuchający waszej muzyki, która jest bardzo piękna i melancholijna, zawsze myślą, że rankiem ronicie kilka łez do filiżanki herbaty. Tymczasem spotykając was, odnosi się całkiem inne wrażenie. Powiedziałbym, że Islandczycy mają specyficzne poczucie humoru. Zgodzicie się z tym?

Islandczycy są strasznie sarkastyczni. Nie, nie jesteśmy aż tak poważni. Nie szlochamy nad poranną filiżanką herbaty. Jesteśmy raczej głupiutcy. Mamy swoiste poczucie humoru. Potrafimy się z siebie śmiać i nie bierzemy się zbyt serio. Gdy mieszkasz w takim kraju jak Islandia, gdzie przez około dziewięć miesięcy jest ciemno, musisz mieć na to środek zaradczy w postaci humoru.

A jak wytłumaczycie kontrast pomiędzy waszym poczuciem humoru, a artystycznymi rezultatami w postaci muzyki - głębokiej i melancholijnej?

Myślę, że można traktować rzeczy, które się robi, całkiem poważnie, jednocześnie potrafiąc się z tego śmiać.

Chodzi mi o to, że ciągle żartujemy tworząc muzykę. Czasem ktoś nie załapie dowcipu, ale i tak zaczynamy się śmiać. W taki sposób się nią bawimy.

W mediach istnieje stereotyp, że jesteście introwertyczni, nieśmiali, lękliwi. Rzeczywiście tak jest?

Ja mam coś w rodzaju fobii społecznej; nienawidzę przebywać wśród wielu ludzi naraz. Po prostu rozsypuję się wewnętrznie. Może w tym sensie jesteśmy nieśmiali. Gdy jest tłok, zwyczajnie zamykamy drzwi i przekręcamy klucz.

Za każdym razem, gdy słyszę wywiady z wami, mówicie, że nie możecie wyjaśnić, co konkretnie robicie, bo to wypływa z waszego wnętrza. Niektóre utwory nie posiadają tekstów, więc, czy można postawić twierdzenie, że szukacie jakiegoś innego środka przekazu, niż tylko tego złożonego ze słów?

Myślę, że on już istniał. Ludzie rozumieją muzykę nawet lepiej niż słowa. Czasem tylko nie chcą się w nią wgłębić, dlatego na razie to jakby eksperyment. Bez dodawania słów, zmuszamy ich do doświadczania muzyki we własny sposób. Myślę, że to jest lepsze, niż prowadzenie ich w określonym kierunku. Sądzę, że wówczas nawiązujemy bardziej intymny kontakt.

Kolejną imponującą rzeczą jest to, że łamiecie wszelkie zasady rynku, przemysłu muzycznego i nie liczycie się z czymś takim jak "piosenki radiowe", które muszą trwać tylko 3 minuty i 30 sekund. Próbowałem raz podzielić Svefn-g-englar, który ma około 9 minut i zwyczajnie się nie dało, co – jak sądzę - jest komplementem dla waszej muzyki. Niemożliwością jest ją wyciszyć, bo w tle zawsze rozwijają się nowe motywy i każdy będzie potrafił to wyczuć. Możnaby odnieść wrażenie niedostatku.

Kiedy pomyślisz o jakimkolwiek rodzaju sztuki, to widać, że muzyka była przez bardzo długi czas źle wykorzystywana. Dajmy na to malarza, który maluje obraz, a ktoś mówi: "Och, chciałbym mieć to dzieło w swojej kolekcji, ale nie podoba mi się ten fragment. Czy mogę prosić o jego wycięcie?". Malarz odpowie: "O nie, obraz który namalowałem jest całością". Podobnie z muzyką. Skomponujesz 10-minutową piosenkę - jest ona zatem 10-minutową piosenką. I tak powinno zostać. Gdy się głębiej zastanowić, to kto wpadł na pomysł z tymi 3 minutami i 30 sekundami, jako odpowiednim czasem trwania piosenki? Nie ma ku temu żadnego powodu.

A więc wreszcie wasz sukces udowodnił, że można robić własne rzeczy, mieszkać na małej wyspie, pisać 9 - minutowe utwory bez słów i tytułów, a wszystko nadal się udaje.

Tak, myślę, że można robić, co się tylko zechce. Mając w głowie pomysł, po prostu go realizujesz. To jest dokładnie to, co powiedział Ken Thomas, nasz współproducent. Nieważne czego pragniesz. Każdy może zrobić wszystko, jeśli tylko zechce.

Myślę, że to doskonałe zakończenie. Wielkie dzięki!

Dziękuję!

Tłumaczenie z sigur-ros.co.uk kkasia, korekta Paweł Bryndal